«Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα. Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα. Πολλά κεφάλια θα σπάσουν. Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα.» Nίκος Καζαντζάκης.
Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι (Κ.Παλαμάς)..... Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Με κανόνια τις πόλεις χαλάσαν, μας ανάψαν φωτιές στα χωριά. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά. Μα οι εχθροί μας πια τώρα σκορπίσαν και ξανάρθε σε μας λευτεριά. Για να φτιάξουμε τα όσα γκρεμίσαν, ας κοιτάξουμε τώρα μπροστά.

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010

Σκληρό Ροκ , με επιρροή απο Hotel Kalifornia & Τσάμικο !

music-note Ήχοι ,χρώματα , μελωδίες , ρυθμοί που ξεκουφαίνουν ,απο το “βαρύ” Heavy Metal εως το  Καρμινα Μπουρανα . Τα επικά αριστουργήματα του “Μικη μας” μέχρι ακόμη και την υποβόσκουσα ψυχική ανάταση στα Σπαγγετοειδή του Εννιο Μορικονε ροκΓΑΠ κυριαρχεί το τέμπο.Το τέμπο που ακολουθεί την πεπατημένη του χρόνου πάνω στο πεντάγραμμο ! Ο “Πανδαμάτωρ χρόνος” που δεν χαρίζεται πουθενά και σε κανένα ,ίσως μόνο στο Θεό ,σε αυτό που ακόμη και οι άθεοι ονομάζουν “ανωτέρα δύναμη”.


Άλλωστε , τα  μικρο-χιλιοστά ,τα δευτερόλεπτα ,λεπτά ,ώρες ,μέρες και μήνες είναι σχετικά. Σχετικά με τον παρατηρητή με το υποκείμενο αλλά και με την αντίληψη ίδιου του χρόνου  καθ’ εαυτού , ιδιαίτερα όταν παρατηρητής και υποκείμενο ταυτίζονται εμμέσως ή και αμέσως αισθανόμενοι στο “πετσί” τους τις όποιες μεταβολές φέρνει το mousikiπέρασμα του.Ακριβώς  όπως σχετίζεται η ανταλλαγή απόψεων μη τεκμηριωμένων σωστά , μεταξύ των ….τσουβαλιασμένων “Ελληναράδων” απο τη μια  και των  πεσιμιστών-ηττοπαθών  & πουριτανών “Ελλήνων-Γραικών” απο την άλλη ! …με την Θεωρία της  σχετικότητας , τον Καραθεοδωρή και τον Einstein .

Χρονικό εύρος μουσικής αλλά ... και πυκνότητα τέμπου ή αλλαγών – ανατροπών σ’ ένα πεντάγραμμο.Αλλαγές που φέρνουν νοσταλγία,ηρεμία,ανάταση και το “χαλί”* που ανατρέπει προοδευτικά τους παλμούς του ακροατή  μετατρέποντάς τους σε έκρηξη αδρεναλίνης. Κάπως έτσι δουλεύει η μουσική ,ιδίως σε καισαριων ρυθμούς χορευτικούς σαν το  Ροκ  εντ  Ρόλλ . Το Ροκ των νεανικών μας χρόνων ,της νέας εποχής που ερχόταν τότε και όχι αυτής που μας πλάκωσε τελευταία με την “Παγκοσμιοποίηση” του Πασοκ με το “Σκληρό Ροκ “ του “βρέφους” που ’γινε 18 χρονών.18 χρόνια ,18 μήνες ,18 μέρες , 18 ώρες λεπτά ή δευτερόλεπτα που ανεξάρτητα απο το επίθετο του αριθμού που σημαίνει την διάρκεια , η πυκνότητα είναι που μετράει.laliotis

18 χρόνια , ιδιαίτερα σε σχέση με το παραπάνω πολιτικό σχήμα και τη χώρα μας πολλά είναι που τα χαρακτηρίζουν .Ξεκινώντας με το “σκληρό ροκ” της τότε αντιπολίτευσης ,τον ξεσηκωμό όλων μας για το όνομα των Σκοπίων,τη μάχη για την Ολυμπιάδα ,τις προσφυγές στην κάλπη των εκλογέων ,το EURO2004 , τη EUROVISION , την “παρά-πέντε” μη εκλογή της ΝΔ το 2000 , την επικράτηση της το 2004 ,την συντριβή της το 2009 , την επανάκαμψη του Πασόκ εν μέσω ψευδών το τελευταίο 18μηνο.

Σε ότι αφορά το 18μηνο –ένα οποιοδήποτε 18μηνο- χαρακτηρίζεται από πολλά. Από το αν περιλαμβάνει μέσα του rock338 ένα ή δυο πραγματικά καλοκαίρια . Έναν ή δυο χειμώνες ,φθινόπωρα και άνοιξες , γιορτές και γενέθλιες επετείους , Πασχαλιές και ξένοιαστες διακοπές , πολλές βροχές ,λιγότερα χιόνια , μερικούς καύσωνες .
Στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης , της τρόικας και του μνημονίου 18 μήνες μπορούν κάλλιστα να συνιστούν μια ολόκληρη ιστορική περίοδο . Μια χώρα που από την αφασία , τον ωχαδερφισμό , το ζάπινγκ , το κουτσομπολιό , το φραπέ , τον καναπέ , το καφενείο βρέθηκε ξαφνικά στο κενό . Από τη σιγουριά της ανεπτυγμένης καιEL27092010_img_129 συνεκτικής κοινωνίας στην αβεβαιότητα της ύφεσης και των απολύσεων . Από την χαλαρότητα του χαβαλέ στο σφίξιμο της κατάθλιψης και του τρόμου μπροστά στο άγνωστο που επέρχεται . Πλήρης μετάλλαξη .
Οι άνθρωποι δεν είναι σαν τα κράτη , ούτε σαν τις κοινωνίες κι ας αποτελούν τα βασικά συστατικά τους . Ή μήπως είναι ; Και σε κάθε περίπτωση τι μπορούν να σημαίνουν 18 μήνες ; Μια φωτογραφία σε έναν τοίχο , με την τριπλή παραλλαγή του ιδίου βλέμματος σε γαλάζιο , φυσικό και γκρίζο , λέει πως πραγματικά οι 18 μήνες μπορούν κάποτε να λογιστούν για μια ζωή . Ή για το φινάλε μιάς άλλης .
Ή – το καλύτερο – για το πρώτο επεισόδιο μιάς καινούργιας . Τα σενάρια είναι ανοιχτά και περιμένουν τους πρωταγωνιστές .
* Συνηθως η μελωδία ή ο ρυθμός που ακούγεται πολύ χαμηλά , στο  “backround” και δίνει το μπούσουλα .
Υ.Σ. Συμπεριλαμβάνονται περικοπές κειμένων του
  ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΗΤΡΑΚΗ

Related Posts with Thumbnails